Jak stroić obwody wejściowe?

Co czym i gdzie mierzysz zależy od konkretnego typu głowicy.
Prostackie głowice na 2 tranzystorach z mieszaczem samowzbudnym, potrafią tak mocno siać heterodyną na wyjściu p.cz., że heterodyna która tam wylazła nieproszona, potrafi nakryć użyteczny sygnał p.cz. 10,7MHz. Potem się okazuje, że sygnał 10,7MHz ma ledwo 100mVp.p. a zdeptała go heterodyna 1Vp.p. I co tu wtedy mierzyć taką sondą detekcyjną, siłę heterodyny? :)
W prostackich głowicach obwód wejściowy jest przeważnie szerokopasmowy i chodzi często tak płasko, że nawet zostawiając w niektórych lichych głowicach obwód wejściowy-antenowy LC bez zmian pojemności, nie widać żadnego osłabienia sygnału, a wymiana na gotowce-pojemności okazuje się nieraz drogą w przeciwnym kierunku (miało być lepiej, a sygnał jak na złość osłabł).
Jak głowica tępa i na wyjściu głowicy, nawet dla najmocniejszych stacji jest grubo poniżej 100mVp.p. sygnału 10,7MHz, to nawet detekcyjne diodki się jeszcze przy takich sygnałach gniewają i jakieś tam opary sygnału tylko pokazują z dużym błędem (zaniżony pomiar, bo dioda ledwo co tam dopiero w bólu zaczyna nieśmiało przewodzić). Stąd do takiej sondy przeważnie przydaje się stopień poprzedzający FET+wzmak i dopiero z jego wyjścia karmiona sonda w.cz.
Przy małych sygnałach tylko układy zbliżone do Meratronik V-640 dają jakoś radę (lub układy ze wstępną polaryzacją niwelującą napięcie przewodzenia diody, lepsze konstrukcje są na wzmaku operacyjnym "pilnującym" to napięcie przewodzenia zmieniające się z temperaturą), bo sonda pracująca na oparach sygnałów zmiennych nie jest obciążana (nie zadusza jej mała rezystancja obciążenia).
Na jednym ze schematów wyżej, widać obciążenie sondy potencjometrem 100k, to zbyt mały opór obciążenia i mocno zbija sygnał przy mierzeniu maleńkich sygnałów. Podwajacz przy małych sygnałach też na wiele się nie zdaje, bo z próżnego nie ma i tak co nalać. W dodatku tylko powiększą pojemność wejściową sondy. Dioda germanowa dopiero się znacząco nie dusi gdy jest obciążana R >= 4MOhm. Inaczej się okazuje błędnie, że miernik o małej Rwe lub poprzedzający go niedużej rezystancji potencjometr, zbija tak mocno sygnał, że z 200mVp.p. wejściowego sygnału p.cz. miernik pokazuje, że jest ponoć ledwo 10mV DC.
Mierzenie za detektorem diodowym FM, też dość mocno dyskusyjne jest, bo rozstrojenie testowe obwodu demodulatora już powoduje spadki wskazania, nie mając miernika częstotliwości (jak tor p.cz. nie posiada filtrów ceramicznych) to potem stroiciel zgaduje na jakiej finalnie częstotliwości zestroił cewki w p.cz.
Mierzymy wtedy często jakieś zeze na zboczach pasma przepustowego p.cz.
W dodatku pomiar na tych detektorach diodowych jest dość tępy i tylko najmocniejsze stacje dają jakiś tam orientacyjny odczyt, dla słabych stacji (jak ktoś jeszcze na złość pokręcił w torze. p.cz. wcześniejszymi blokami wzmocnienie) to mało tam co już widać z napięć stały odzwierciedlających siłę sygnału i ostro reagujących na próbę dostrojenia obwodu wzmacniacza w.cz. w głowicy, układ zachowuje się dość płasko, bardziej wskazanie dla lepszego samopoczucia generuje niż rzetelny wskaźnik już nawet niewielkich skoków sygnału (bo jak na złość pomiar tam już odbywa się za końcowym wzmacniaczem ogranicznikiem i sygnał DC ma się tam z założenia mało zmieniać przy zmianach amplitudy sygnału p.cz. co utrudnia wyłapanie punktu maksimum obwodu LC w głowicy).
Stąd zdecydowanie najlepszą sprawą (gdy nie ma się oscyloskopu) zapiąć sobie wskazany wcześniej miernik sklecony na UL1200.
Podaj przykład głowicy (lub symbol odbiornika), którą chcesz zestrajać, aby można było wskazać gdzie najlepiej się wpinać.
Nieraz może się okazać, że lepiej się wpiąć dopiero za pierwszym stopniem wzmocnienia p.cz. (jak to tor p.cz. robiony na piechotę z pojedynczych tranzystorów), bo za nim sygnał jest czystszy (po przejściu przez wzmacniacz rezonansowy) niż na wyjściu głowicy z jedną lichą cewką p.cz.
Jak prostacka głowica pluje za mocno heterodyną na swoim wyjściu p.cz. to taki UL1200 się poprzedza jeszcze jednym lub dwoma obwodami LC 10,7MHz (coś podobnego na wzór wyjścia lepszych głowic np GFE-112) czyli jakąś cewką z rodziny filtrów 7x7 nr 2xx. by UL1200 w.cz. na wejściu nie zatkało i by głupot nie pokazywał.

Sklecasz układ podobny do tego co na załączonym schemacie.
Wykastrowany układ aplikacyjny UL1200 do niezbędnego minimum, odłączone kompletnie nogi i ich obsada, które nie biorą udziału w pomiarze sygnału p.cz.
Układ pomiarowy UL1200 się zatyka przy sygnale skutecznym 100mV (~300mVp.p.)
Czyli przy około 100mV na wejściu (noga 1) UL1200, na nodze 13 układ wystawia napięcie stałe w okolicy 4,5-6,2V (w zależności od egzemplarza kości takie rozrzuty produkcyjne napięcia nasycenia wyjścia nogi 13, najwyższe napięcia zbliżone do 6,2V wystawiają kostki Hitachi HA1137W), wyjście się nasyca i dalsze zwiększanie sygnału wejściowego już praktycznie nie powoduje zauważalnego wzrostu tego napięcia.
Możesz katalogowo je ciągnąć do 1Vp.p. włącznie, bez obawy uszkodzenia kostki, ale sygnał na 13 nodze już nie będzie się zwiększał, a jak się zwiększy, to o grubość wskazówki :-)
Chcąc mierzyć większe sygnały poprzedzasz wejście np wtórnikiem emiterowym, a w emiterze podkówka kilkaset Ohm z której suwaka odbierasz pomniejszony sygnał do pomiaru (albo robisz prosty tłumik rezystancyjny bierny (przemyślany tak by nie obciążać zauważalnie toru p.cz. w miejscu gdzie się zapinamy pomiarem z układem UL1200) albo dzielnik pojemnościowy - podając sygnał na wejście UL1200 przez maleńkie pojemności liczone w pojedynczych pF. Sygnał w ten sposób pomniejszony na wejściu UL1200 do wartości mniejszych od 100mV, by było dzięki temu widać zmianę wskazań (pracując pomiarem poniżej progu nasycenia układu) jak np. wejściowy duży sygnał 500mV obniży amplitudę o 10%. Bez stłumienia większych od 100mV sygnałów, nie zauważysz już żadnej różnicy wskazań, bo UL1200 będzie już cały czas zatkany-nasycony (przesterowany wręcz).
Sygnalizowany we wcześniejszej wiadomości miernik Meratronik V-640 bywa dość powolny w pomiarze, gdy w czasie strojenia mamy szybkie skoki sygnału p.cz. (bo np. trymer przerywa), bo ustrój magnetoelektryczny w V-640 jest zblokowany elektrolitem 47uF i on spowalnia reakcję - co bywa w tym pomiarze irytujące. Możemy w wyniki tego spowolnienia reakcji wskazówki, przegapić takie krótkie wahnięcia sygnału, a takie wahnięcie dużo mówi, że coś złego się w strojonym torze dzieje i zwraca bardziej uwagę strojącego, niż załagodzone elektrolitem ruchy wskazówki.
Trudniej też wolną wskazówka wyłapać punkt max, bo właśnie minęliśmy punkt max, a wskazówka dopiero dopływa ze wskazaniem i trzeba wracać, znów balansować z wolno dopływającą wskazówką w poszukiwaniu punktu max.
Stąd wolę proste wskazówkowe-mierniki bez torów wzmacniających, z Rwe=20kOhm/V DC zapinane prosto na nogę 13 UL1200.
Dzięki "gołemu" ustrojowi 100uA pasywnego miernika, widać szybko na jego wskazówce wszelkie już nawet drobne skoki sygnału i przyjaźniej dzięki temu przebiega strojenie, bo efekt "przeciągania skali" potencjalnie dopływającej wskazówki redukujemy do minimum.