Urządzenia pomiarowe

Manewr podmianki kondensatora odpowiedzialnego za częstotliwość 1kHz na WIMKĘ 0u1 5% okazał się skuteczny. Do tego zmieniłem opornik stałej czasowej na PR-ek precyzyjny 10k dla ułatwienia dostrajania i raczej go tak pozostawię.

Pozostało do zrobienia coś z tym potencjometrem zera omomierza, wymiana wszystkich tranzystorów na krzemowe (german ma u mnie krechę;-)), powtórne zestrojenie układu, wykonanie wszystkich połączeń kabelkowych jakimiś ludzkimi przewodami, kalibracja wskazań (OMG :-O...), kontrola końcowa i chyba tyle.

Aktualne parametry układu: wartości szczytowe przebiegu modulowanego 465kHz: 2,5/1,0V ; częstotliwość modulująca: 1,000kHz; prąd pobierany @Vcc=3,70V: 70,5mA;
Multiwibrator astabilny 1kHz jest mało wrażliwy na napięcie zasilania i nie wykazuje tendencji do pływania częstotliwości. W zakresie napięcia zasilającego 3,50...3,80V może być użyty jako podręczny zgrubny wzorzec przebiegu prostokątnego o częstotliwości gwarantowanej 1000Hz +/- 3Hz (rzeczywista odchyłka @20*C, 3,70V: nie więcej niż 1,5Hz).
Druga fotka pomiaru zrobiona po dwóch godzinach pracy. W międzyczasie pojawiał się sporadycznie odczyt 1001 Hz.

Kiepska sprawa z tym potencjometrem - jest dość mocno wytarty. Nie można zastąpić ścieżki oporowej z dawcy (leży przygotowany na drugim planie na pierwszym zdjęciu), bo ścieżka jest oporowa tylko na części obwodu, ok.120*. Wsporniki z otworami dla śrubek mocujących może i dałoby się przełożyć lub dosztukować do płytki dawcy, ale to znów praca na dłużej, pewnie kolejny dzionek.
Zrobiłem co się dało. Nie wykazuje już niesprawności, ale nie mogę za niego ręczyć.
Do tego wyszło na jaw przy wymianie sztywnych oryginalnych druciszczy na słuszne linki Lgy, że w wielu miejscach nitowania blaszek stykowych do obudowy są luźne. Nie za bardzo można je doklepać, bo obudowa jest monolityczna dla całości i musiałbym wymontować ustrój, który jest bardzo trudno demontowalny z kilku powodów. Dogniotłem te nity małą praską dorobiwszy uprzednio odpowiedniego kształtu trzpienie, jedynie to potrafiłem tu zdziałać.

Niefrasobliwość projektanta tego multimetru dopuszcza możliwość zwarcia baterii przy pomyłkowym wetknięciu przewodów w gniazda. O ile przy ogniwkach R10 grozi to "tylko" ich osłabieniem i wylaniem, to przy planowanej tu teraz Li-ion 18650 następstwa mogą być poważniejsze - zniszczenie ogniwka w najłagodniejszym przypadku. Li-ionki nie tolerują prądu zwarciowego nawet przez mniej niż sekundę. Proces degradacji zostaje zainicjowany takim zwarciem i nie można go już powstrzymać, ogniwko robi się niebezpieczne, a jego los jest i tak już przesądzony.
W krótkim czasie utraci pojemność, a przy próbie ładowania może eksplodować, choć akurat w lekko zleżałych ogniwkach raczej się to nie zdarza.
Użytkownik zapewnia wprawdzie, że taka omyłka nigdy się w przeszłości nie zdarzyła, ale to nie jest wystarczający argument dla bezpieczeństwa eksploatacji i zachowania trwałości ogniwka.
Toteż mam kolejną zagadkę, jak ten problem rozwiązać. Akumulatorami wszelkich typów zajmuję się od ok. 40 lat - coś niecoś o nich tam wiem... Albo i nie ;-).
Wtórne ogniwa litowe (czyli akumulatory) to delikatne organizmy. Nie znoszą żadnych uchybień eksploatacyjnych i boją się własnego cienia. Nie wolno ich/im:

- ładować zbyt dużym prądem
- ładować do napięcia wyższego niż 4,15V (4,25 to marketingowe naciągi, degradacja zapewniona)
- ładować w temp. poniżej 10*C (0*C jest już degradujące)
- przerywać ładowania bez fazy CV
- ładować normalnym prądem, gdy są rozładowane do napięcia poniżej 3,15V (2,7V to granica przetrwania; Ic max< 0,02C w takim przypadku, aż wstanie do 3,3V
- rozładowywać zbyt dużym prądem
- rozładowywać poniżej 3,15V mierzonego minutę po zrzucie obciążenia
- rozładowywać prądem większym niż wg. krzywej termicznej poniżej 10*C
- nagrzewać powyżej 45*C
- zwierać choćby na ułamek sekundy

Jak widać, nie jest takie hop-siup z ich używaniem. Trzeba to ogniwko jakoś zabezpieczyć tutaj od zła wszelkiego, żeby ani otoczeniu, ani jemu samemu nie stała się krzywda.

Tymczasem obwody woltomierza po kalibracji, wskazania są teraz dokładniejsze i mieszczą się w 1%, a w większości nawet w 0,5%. Jedynie na wyższych zakresach napięcia przemiennego odchyłki dochodzą do +2,5% , czyli połowy uchybu dopuszczalnego dla tego przyrządu.

Dziękuję za wskazówki, bardziej w imieniu użytkownika ;-). Sądzę, że gdyby potencjometr tylko dobrze udawał chwilowo sprawnego, to w przyszłości użytkownik potrafi go wymienić we własnym zakresie. Te z linków mają nieco krótsze języki, mogą nie dać się tu zamontować.
BMS-y do Li-ion oczywiście są, znam ale nie za bardzo jest tu na taki miejsce. Rozwiązałem sprawę at hoc, bo czas już mnie goni.
Stan naładowania ogniwka jest sygnalizowany świeceniem zielonego LEDa, który wstawiłem w widoczne miejsce na czole obudowy. Przy napięciu 2,95V ten LED już nie świeci wcale, przy 3,05V świecenie jest już zauważalne, przy 3,15 dobrze widoczne, choć słabe. Przy 4,15V daje po oczach. Stosowny nieprzyzwoicie prosty obwód powodujący takie efekty jest widoczny na zdjęciu. Jeżeli bateria i bezpiecznik są sprawne i na swoich miejscach, to LED świeci w sposób ciągły. Jak długo tak poświeci?
Ogniwko miało nominalnie 3400mAh, teraz jako NOS ma 2700...2500mAh. Prąd górny LEDa to 350uA, końcowy 30uA. Tak, to ultrawydajny ledzik chyba od firmy Cree.
Prąd średni cyklu będzie powiedzmy 180uA. Pojemność ogniwka 2500000uAh >>> czas rozładowania ca. 13900 godzin. W rzeczywistości będzie dłuższy przy tak nikłym prądzie, można domniemywać 15000 godzin ciągłego świecenia. To po co to ładować, skoro da się łatwo wyjąć bezpiecznik przerywając pobór? Do tego taki akumulatorek jest obecnie tańszy niż równoważna bateria alkaliczna. BMS kosztowałby z zainstalowaniem więcej niż 10 takich akumulatorków.
Bezpiecznik topikowy 400mA elektrycznie/układowo tuż przy ogniwku wystarczy jako zabezpieczenie nadprądowe.
Toteż potrzebne było wyrzeźbienie takiego dziwoląga: