Zaginione konstrukcje

Unitra-Tesla K103 "Korund"

Magnetofon K103 Korund został zaprezentowany w Bratysławie w 1979 roku.
Wyprodukowany w kooperacji ze zjednoczeniem UNITRA.

Części mechaniczne zostały wyprodukowane przez ZRK, a obudowa itp. została zaprojektowana przez Teslę.

Magnetofon mógł być zasilany z sieci lub z baterii.
Stan zużycia baterii był sygnalizowany dzięki diodzie LED.
Urządzenie umożliwiało odczyt stereofoniczny audycji radiowych i nagrań. Oraz nagrywanie z wbudowanych mikrofonów.
Wyposażony w automatyczne wyłączanie gdy kaseta dobiegnie końca.

Prawdopodobnie powstał tylko jeden egzemplarz prototypowy.

K103 Korund.jpg

Diora ZM-2000

Prototypowa wieża, bazująca na zestawie Diora ZM-1006. Nigdy nie produkowana seryjnie, przeznaczona w zamyśle na eksport.

Elementy zestawu:

Brandt SA-6533

Wzmacniacz SA-6533 to model eksportowy dla koncernu Thomson, pod marką Brandt. Moc znamionowa: 65W.

Wyprodukowany tylko w serii próbnej przez ŁZR Fonica.

Występuje wyłącznie w kolorze czarnym.

Brandt SA-6533 autor: NUMIX zdjęcie

Diora MSH-206

MSH-206 i MSH-206A to wyprodukowany w niewielkiej ilości (seria informacyjna) magnetofon kasetowy klasy hi-fi przeznaczony na eksport.
Konstrukcja bazowała na magnetofonie Diora MSH-101.

Magnetofon ten był częścią zestawu ZM-2000.

MSH-206A folder.jpg

Diora MSH-100

W połowie lat 70. na świecie i w świecie audio zapanowała moda pod nazwą "wieża stereo". Zakłady Radiowe "Diora" jako że miały ambicję eksportować swoje wyroby do wielu krajów świata, stanęły wówczas przed nowym problemem. Jak skompletować wieżę, nie mając magnetofonu kasetowego typu "front panel"? Wprawdzie już od kilku lat produkowano w kraju wysokiej klasy magnetofony szpulowe, kasetowe też już zaczęły być stereofoniczne, ale nadal nie było magnetofonu o nowatorsko brzmiącej nazwie - "deck". Nawet potentat w produkcji urządzeń zapisu magnetycznego - "ZRK", nie potrafiły wówczas w tej sprawie "Diorze" pomóc.

Diora MSH-100 źródło: unitra-muzeum zdjęcie

Eltra MOT-745 "Iza"

Mały, turystyczny radio-odbiorniczek. Dwuzakresowy, zbudowany na tranzystorach krzemowych. Nowoczesny stopień końcowy na scalaku UL1490. Radyjko jest zasilane z jednej baterii 9V która wystarczała na około 60 godzin pracy. Odbiornik zadebiutował w 1975r. wraz ze swoimi siostrami Elą i Eltrą 50.

jestem sobie Iza z Eltry zdjęcie

Diora DST-301 "Diana Stereo"

Diana to jeden z pierwszych tranzystorowych stereofonicznych odbiorników klasy hi-f.

Radioodbiornik zadebiutował na przełomie 1972/1973r jest w pelni tranzystorową konstrukcją oczywiście na trazystorach germanowych chociaż znajdziemy już tranzystory krzemowe.

W radiu można znaleźć pokrewieństwo z Fagotem, z którego zaadaptowano płytę główną z głowicami. Stereo-dekoder na diodach i tranzystorach, końcówka na tranzystorach mocy ad generujące moc 2x5wat przy 8ohm.

Kolumny dedykowane do tego modeli to tonsil ZGZ 10/1 na głośnikach kobaltowych w politurze, podobnie jak skrzynka radia.

Zobacz także: Diora DSL-201

radioodbiornik stereo diana  zdjęcie

Eltra MOT-59

MOT-59 to pierwszy odbiornik wytwarzany przez firmę Eltra. Produkowany w 1959 r.

Dane techniczne

  • Zakresy fal:
  • • Długie 1322 m (227 kHz) – Warszawa I
    • Średnie 187–580 m (1605–520 kHz)

  • Zasilanie: 6 V – 4 ogniwa S-14 lub 5 akumulatorów KN1
  • Wymiary: 160 × 90 × 38 [mm]
  • Waga: 0,53 kg
Eltra_mot59_1.jpg

Diora DKS-201 "Cezar Quadro"

Cezar Quadro Kwadrofoniczny odbiornik radiowy. Konstrukcja oparta na podzespołach Diora DSH-101 i DSH-102 „Elizabeth HI-FI”. Końcówki mocy STK 015 firmy Sanyo.

Pierwszy raz zaprezentowany na Międzynarodowych Targach Poznańskich w 1976 r.

Wyprodukowany w niewielkiej ilości egzemplarzy w związku z nie rozpowszechnieniem się systemu kwadrofonicznego nadawania FM.

Dane techniczne:

  • Zakresy fal:
  • • długie: 150 ÷ 285 kHz
    • średnie: 525 ÷ 1605 kHz
    • krótkie 1: 5.95 ÷ 9.775 MHz
    • krótkie 2: 11.7 ÷ 15.45 MH z
    • UKF: 65.5 ÷ 73 MHz

  • Moc wyjściowa: 4 × 12 W
  • Pasmo przenoszenia: 30 ÷ 20.000 Hz
  • Zniekształcenia nieliniowe: 1%
IMG_0984.jpg

WZT WR-24

WZT WR-24

Wóz transmisyjny budowany przez Warszawskie Zakłady Telewizyjne od roku 1964, we współpracy z WSK Mielec i Jelczańskimi Zakładami Samochodowymi. W latach 1964-1974 wyprodukowano łącznie 29 sztuk tego typu pojazdów, przeznaczonych dla TVP.

Pierwsze egzemplarze były przystosowane do emisji obrazu czarno-białego, późniejsze modele umożliwiały transmisje w kolorze.

wzt_prospekt.jpg