Odbiorniki stacjonarne

Ta wersja radioodbiornika była elektrycznie nieco zmodyfikowaną wersją "Sarabandy". Montowany w dużej obudowie szafkowej razem z gramofonem. Ten typ odbiornika słynął z trzeszczącego przełącznika zakresów oraz psującego się potencjometru. Jak poprawić konstrukcję po fabryce, opisywano m. in. w RA-1/72 i 9/72. Odbiornik był produkowany w latach 1967-1970.

Dane techniczne:

• Odbiornik wykonano na lampach:

• ECC85
• ECH81
• EBF89
• ECL86
• SPS6B

• Odbiornik pracował w czterech zakresach:

• długie
• średnie
• krótkie
• ultra-krótkie

Konstrukcja stacjonarnego radioodbiornika monofonicznego DMP-408 "Alba" oparta została na wcześniejszej odbiornika DMP-401 "Ślązak". Radioodbiornik produkowany był pod koniec lat 70.

Obudowa wykonana w całości z plastiku, możliwość zawieszenia na ścianie (z tyłu dwa otwory na haki) oraz pracy poziomej ("nabiurkowej"). Skala oświetlana wyłącznie za pomocą wskaźnika. Wewnątrz owalny głośnik 5 W; 4 Ω. Na panelu przednim znajdują się:

• wyłącznik sieciowy typu isostat,
• suwakowe potencjometry regulacji siły głosu i barwy dźwięku,
• klawisze wyboru zakresu (U, D, S, K oraz U+D - aktywacja wejścia gramofon/magnetofon),
• pokrętło strojenia.

Radioodbiornik klasy popularnej wdrożony do produkcji w ZRK w latach sześćdziesiątych XX w. Była to superheterodyna zbudowana na trzech lampach. Odbiornik zasilany był z autotransformatora co zmniejszało koszty produkcji. Suwak służący do zmiany zakresu umieszczono na bocznej ścianie odbiornika (poruszał on obrotowym przełącznikiem zakresów umieszczonym pod spodem chassis). Rozyna została wyposażona w antenę ferrytową umożliwiającą odbiór stacji lokalnych na falach długich i średnich. Odbiornik produkowano w dwóch wersjach obudowy, bakelitowej i drewnianej (widoczna na zdjęciu). Występowały także przynajmniej dwa rodzaje skali do tego odbiornika. Jedna posiadała logo ZRK, natomiast wersja prostsza była go pozbawiona.

Dane techniczne:

DML-301 jest monofonicznym, lampowym radioodbiornikiem w drewnianej obudowie, produkowanym w 1970 roku, przystosowanym do napięcia 220V; 50Hz, przy poborze mocy 30 W.

W odbiorniku tym zastosowano lampy:

• ECL86,
• EBF89,
• ECH81,
• ECC85,
• SPS6B.

Był to jeden z ostatnich lampowych radioodbiorników. Radio ma wymiary 190×200×600, kształtem jest bardzo zbliżony do Klawesyna oraz Fagota. Obudowa wykonana jest ze sklejki, z wyjątkiem panelu czołowego (plastik) i tylnej pokrywy (płyta pilśniowa). Odbiornik ten odbiera fale krótkie, średnie, długie i ultrakrótkie.