Zaginione konstrukcje

Eltra TI-8010

Zegar elektroniczny, tzw. timer. Uzupełnienie zestawu serii ZM-8000.

Funkcje:

  • 24 godzinny zegar
  • Budzik
  • Załączanie zewnętrznych urządzeń o zadanej godzinie

Dane techniczne:

  • Dokładność zegara: 3min/rok
  • Zasilanie: 220V, 50Hz
  • Wymiary: 300×57×200 mm
  • Waga: 2.3 kg

Zobacz też: Eltra TI-9010

ti8010.JPG

Unitra-Tesla K103 "Korund"

Magnetofon K103 Korund został zaprezentowany w Bratysławie w 1979 roku.
Wyprodukowany w kooperacji ze zjednoczeniem UNITRA.

Części mechaniczne zostały wyprodukowane przez ZRK, a obudowa itp. została zaprojektowana przez Teslę.

Magnetofon mógł być zasilany z sieci lub z baterii.
Stan zużycia baterii był sygnalizowany dzięki diodzie LED.
Urządzenie umożliwiało odczyt stereofoniczny audycji radiowych i nagrań. Oraz nagrywanie z wbudowanych mikrofonów.
Wyposażony w automatyczne wyłączanie gdy kaseta dobiegnie końca.

Prawdopodobnie powstał tylko jeden egzemplarz prototypowy.

K103 Korund.jpg

Diora ZM-2000

Prototypowa wieża, bazująca na zestawie Diora ZM-1006. Nigdy nie produkowana seryjnie, przeznaczona w zamyśle na eksport.

Elementy zestawu:

Brandt SA-6533

Wzmacniacz SA-6533 to model eksportowy dla koncernu Thomson, pod marką Brandt. Moc znamionowa: 65W.

Wyprodukowany tylko w serii próbnej przez ŁZR Fonica.

Występuje wyłącznie w kolorze czarnym.

Brandt SA-6533 autor: NUMIX zdjęcie

Diora MSH-206

MSH-206 i MSH-206A to wyprodukowany w niewielkiej ilości (seria informacyjna) magnetofon kasetowy klasy hi-fi przeznaczony na eksport.
Konstrukcja bazowała na magnetofonie Diora MSH-101.

Magnetofon ten był częścią zestawu ZM-2000.

MSH-206A folder.jpg

Diora MSH-100

W połowie lat 70. na świecie i w świecie audio zapanowała moda pod nazwą "wieża stereo". Zakłady Radiowe "Diora" jako że miały ambicję eksportować swoje wyroby do wielu krajów świata, stanęły wówczas przed nowym problemem. Jak skompletować wieżę, nie mając magnetofonu kasetowego typu "front panel"? Wprawdzie już od kilku lat produkowano w kraju wysokiej klasy magnetofony szpulowe, kasetowe też już zaczęły być stereofoniczne, ale nadal nie było magnetofonu o nowatorsko brzmiącej nazwie - "deck". Nawet potentat w produkcji urządzeń zapisu magnetycznego - "ZRK", nie potrafiły wówczas w tej sprawie "Diorze" pomóc.

Diora MSH-100 źródło: unitra-muzeum zdjęcie

Diora DST-301 "Diana Stereo"

Diana to jeden z pierwszych tranzystorowych stereofonicznych odbiorników klasy standardowej.

Radioodbiornik pojawił się w 1972 roku. Jest w pełni tranzystorowy. W jego konstrukcji znajdziemy tranzystory germanowe i krzemowe.

W radiu można znaleźć podobieństwa z Fagotem, z którego zaadaptowano płytę główną z głowicą. Stereo-dekoder na diodach i tranzystorach, końcówka na tranzystorach mocy typu AD dysponuje mocą 2x5 Watów. Impedancja 8 Omów.

Dedykowany zestaw głośnikowy TONSIL ZGZ 10/1, na głośnikach kobaltowych, skrzynki politurowane, podobnie jak skrzynka odbiornika.

Zobacz także: Diora DSL-201

radioodbiornik stereo diana  zdjęcie

Eltra MOT-59

MOT-59 to pierwszy odbiornik wytwarzany przez firmę Eltra. Produkowany w 1959 r.

Dane techniczne

  • Zakresy fal:
  • • Długie 1322 m (227 kHz) – Warszawa I
    • Średnie 187–580 m (1605–520 kHz)

  • Zasilanie: 6 V – 4 ogniwa S-14 lub 5 akumulatorów KN1
  • Wymiary: 160 × 90 × 38 [mm]
  • Waga: 0,53 kg
Eltra_mot59_1.jpg

Diora DKS-201 "Cezar Quadro"

Cezar Quadro Kwadrofoniczny odbiornik radiowy. Konstrukcja oparta na podzespołach Diora DSH-101 i DSH-102 "Elizabeth HI-FI". Końcówki mocy STK 015 firmy Sanyo.

Pierwszy raz zaprezentowany na Międzynarodowych Targach Poznańskich w 1976 r.

Wyprodukowany w niewielkiej ilości egzemplarzy w związku z nie rozpowszechnieniem się systemu kwadrofonicznego nadawania FM.

Dane techniczne:

  • Zakresy fal:
  • • długie: 150 ÷ 285 kHz
    • średnie: 525 ÷ 1605 kHz
    • krótkie 1: 5.95 ÷ 9.775 MHz
    • krótkie 2: 11.7 ÷ 15.45 MH z
    • UKF: 65.5 ÷ 73 MHz

  • Moc wyjściowa: 4 × 12 W
  • Pasmo przenoszenia: 30 ÷ 20.000 Hz
  • Zniekształcenia nieliniowe: 1%
diora_dks_201_cezar_quadro_1.jpeg

WZT WR-24

WZT WR-24

Wóz transmisyjny budowany przez Warszawskie Zakłady Telewizyjne od roku 1964, we współpracy z WSK Mielec i Jelczańskimi Zakładami Samochodowymi. W latach 1964-1974 wyprodukowano łącznie 29 sztuk tego typu pojazdów, przeznaczonych dla TVP.

Pierwsze egzemplarze były przystosowane do emisji obrazu czarno-białego, późniejsze modele umożliwiały transmisje w kolorze.

wzt_prospekt.jpg