Kącik offtopowy - rozmowy wszelakie.

W związku z tym, że mieszkam na obrzeżach miasta dzikie zwierzęta odwiedzają mnie regularnie.
Przez wiele lat miałem w ogrodzie, który wbrew nazwie ogrodzony ze wszystkich stron nie jest stadko saren.
Na wiosnę zawsze z młodym.
Lubiły podgryzać pąki tulipanów niestety.
Na podwórku w pewnym okresie widywałem tropy łosia.
Dziki pojawiają się regularnie i nawet odstrzał na niewiele się zdaje.
Wracają po dwóch tygodniach.
Odstrzał to skomplikowane procedury farmalne dodatkowo.
W tym roku był spokój, ale w ubiegłym tygodniu pojawiła się locha z młodymi.
Wiewiórki natomiast bardzo lubię, mimo że swego czasu jedna przedstawicielka gatunku postanowiła zamieszkać ze mną demontując mi dachówkę.
Sympatię do wiewiórek zaszepił we mnie mój dziadek.
Gdy odprowadzał mnie do przedszkola przechodziliśmy przez śródmiejski park.
Dziadek wręczał mi orzecha laskowego, a ja podawałem go wiewiórce, która codzienne o tej samej porze czekała na nas.

Sprawiało mi to ogromną radość.

Z jedną bardzo młodą wiewiórką to się nawet trochę zaprzyjaźniliśmy...
On Ją uratował, On opiekował się Nią i On wyprowadzał Ją na spacery. Wczesną jesienią przyszli po Rudziaszka rodzice.
Niewiarygodne, prawda ?
Zwyczajowo śniadanko jadła u mnie na ramieniu, gdy piłem poranną kawę na werandzie.

Nadal tak przecieka jak 20 lat temu, czy ją trochę załatali ?
Poniżej zapory jakoś dużo wyższa woda niż dawniej, rzeka była kiedyś niemal niewidoczna.
Kiedy zbudowano tę kolejkę linową ? Gdyby nie Twoje zdjęcia (super!), nie wiedziałbym o jej istnieniu, bardzo dawno tam nie byłem.
Ale bieszczadzkie miśki to nawet fajne są, tylko z daleka ;-). Żubry na szczęście ponoć zdziczały i też unikają ludzi. Wilki jak to one - jakoś sobie radzą mimo podłych zakusów chciwych kłusoli...

Zielone wzgórza nad soliną i zapomnianych ścieżek ślad, akurat dzisiaj myślałem o tej piosence. Ja mam zielone wzgórza pod krakowem.